Η ψυχή παίρνει τη μορφή των πράξεών μας

H ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις, παίρνει τη μορφή και το σχήμα των πράξεών σου. Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος που κάθεσαι, όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά. Και τα λόγια και το τραγούδι και η παρέα…

Το παράπονο της ψυχής

Πόσο πολύ ποθεί η ψυχή μας τον Κύριο! Πόσο θα ωφελούμασταν, αν ακούγαμε τι έχει να μας πει. Όμως δεν την ακούμε παρότι μας κραυγάζει. Δυστυχώς, τη φωνή της ψυχής μας την πνίγουν οι καθημερινές μας δραστηριότητες, τα άγχη, η συνήθεια, η ρουτίνα. Κάθε μέρα ακούμε δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπους να μιλούν, να λένε…

Σαν σκοτάδι και σαν φως

Μην προσπαθείς, Άνθρωπε, το σκοτάδι, με σκοτάδι να το πολεμήσεις… Κανένας, ποτέ και πουθενά δεν κατάφερε με τον τρόπο αυτό, την άκρη να τη βρει. Στις συμπεριφορές τις άσχημες, στα λόγια που πληγώνουν, σε εγωισμούς και σε θυμούς, με τον ίδιο τρόπο δεν αξίζει να απαντάς. Όχι γιατί είσαι υπεράνω. Κανένας άνθρωπος, δεν είναι υπεράνω…

Ζοῦμε και σωζόμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία

Στον δρόμο τῆς ζωῆς σου, στὴν καθημερινὴ πάλη, στὸν ἀγώνα τὸν πνευματικό, σὲ κάθε σου προσπάθεια μὴ μένεις μόνος. Ἡ παρουσία κάποιου ἄλλου δίπλα σου, συμπαραστάτη, φίλου, βοηθοῦ, εἶναι ἀπαραίτητη. Τὸ λέει μὲ σαφήνεια ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ γράφει ὁ σοφὸς Σολομών: «Οὐαὶ αὐτῷ τῷ ἑνί», ἀλίμονο στὸν ἕνα, ποὺ μένει ἀπομονωμένος, ποὺ…

Όχι πια κούφιες λέξεις!

Ακούω συχνά γύρω μου σε κρίσιμες περιστάσεις, οι άνθρωποι να εύχονται στους δικούς τους «δύναμη», «υπομονή», «θάρρος» και άλλα ωραία! Όμορφες ευχές… μα πώς ξαφνικά από αδύναμος θα γίνω δυνατός, από ανυπόμονος υπομονετικός και από δειλός θαρραλέος; Ωραίες οι λέξεις, αλλά κούφιες λέξεις! Δεν μου αρκούν, δεν μου προσφέρουν καμία μεταβολή μέσα μου, δεν αλλάζουν…

Η Γέννηση της Θεοτόκου

Η ευλάβεια που δείχνει η Εκκλησία στην Παναγία ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι’ αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης…

Ο απαιτητικός γέρος

Κάποτε ο αββάς Αγάθων πήγαινε στη πόλη για να πουλήσει το εργόχειρό του και να προμηθευτεί λίγο ψωμί για τη συντήρησή του. Κοντά στην αγορά βρήκε έναν φτωχό και ανάπηρο γέρο. -Για όνομα του Θεού, αββά, άρχισε τα παρακάλια ο γέρος μόλις είδε τον όσιο. Μη με αφήσεις και εσύ αβοήθητο τον δυστυχή! Πάρε με…

Πώς θα κάνουμε δικό μας το θέλημα του άλλου

Πόσο δυσανασχετούμε και πόσο πολύ αντιδρούμε όταν καλούμαστε να κάνουμε κάτι που αντιβαίνει στο θέλημά μας! Κάθε φορά που υπάρχει λόγος ή ανάγκη να κάνουμε κάτι, να βρεθούμε κάπου ή να προσαρμοστούμε σε μια συνθήκη που δεν μας ικανοποιεί, αρρωσταίνουμε και βιώνουμε τρομερή ψυχική αναστάτωση που μπορεί να φτάσει και στα όρια της ασφυξίας. Και…

Οι ευχές του γέροντα

Ένας γέροντας αναχωρητής είχε σε γειτονικό χωριό κάποιο διακονητή, που τον εξυπηρετούσε στις προμήθειες του από τον κόσμο. Μια φορά όμως, έτυχε ο διακονητής αυτός να αργήσει να έρθει και έτσι τελείωσαν όλες οι προμήθειες του γέροντα. Θλίψη τον κατέλαβε, που δεν είχε πλέον τα απαραίτητα ούτε για το εργόχειρο ούτε για τη διατροφή. Λέει…

Σκέψεις στην ακροθαλασσιά

Με ποιόν μοιάζει ο χριστιανός, που σηκώνει τις θλίψεις της επίγειας ζωής με αληθινή πνευματική σύνεση; Με έναν οδοιπόρο, που στέκεται στην ακροθαλασσιά σε ώρα τρικυ­μίας. Τα αγριεμένα άσπρα κύματα πλησιάζουν τον οδοιπόρο και, αφού σπάσουν στην άμμο, διαλύονται πάνω στα πό­δια του σε αναρίθμητες μικρές σταγόνες. Η θάλασσα, φιλονικώντας με τον άνεμο, βρυχιέται, υψώνει…