<>

Ο πολύτιμος λίθος

  Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο. Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της. Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο. Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της. Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της,…

Η αγάπη του Πνευματικού μας

  Πάμε στον πνευματικό να εξομολογηθούμε κι εκεί φυσικά, δεν του μιλάμε για το πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε… Ίσα – ίσα, το αντίθετο. Του λέμε τις αμαρτίες μας, τα πάθη μας, τις κακίες μας, τα «χάλια» μας. Και εκείνος, μετά, όταν μας βλέπει, την κάθε φορά που μας συναντάει, όταν μας μιλάει, έχει τόση αγάπη…

«Τρέξτε, τρέξτε! Ο Σταυρός που κάνει θαύματα!»

  Είναι κάτι περιπτώσεις που δείχνουν τη διαδικτυακή ανικανότητα ορισμένων να διαχειριστούν την πληροφορία. Και μολονότι δηλώνουν ως ιστοχώροι ότι έχουν έναν πνευματικό χαρακτήρα καταλήγουν να αποκτούν -ένεκα βλακείας- θεομπαιχτικό χαρακτήρα. Εδώ και κανα μήνα κυκλοφορούν αναρτήσεις σε σχέση με έναν τίμιο σταυρό ο οποίος περιοδεύει στην Ελλάδα και κάνει θαύματα. Προσοχή! Όπως μας πληροφορεί…

Ο μονόλογος του Θεού

  Σε κοίταξα όταν ξύπνησες το πρωί. Περίμενα να μου πεις δύο – τρεις λέξεις, ευχαριστώντας με για όσα σου συνέβαιναν, ζητώντας την γνώμη μου για ότι πρόκειται να κάνεις σήμερα. Παρατήρησα ότι ήσουν πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να βρεις τα κατάλληλα ρούχα για να πας στη δουλειά σου. Ήλπιζα να βρεις κάποιες στιγμές να μου…

Ένα πρωϊνό στο Μετρό

  Ένα πρωϊνό για μένα ξεχωριστό που με έκανε και δάκρυσα. Μπαίνοντας πριν λίγα λεπτά στο τρίτο βαγόνι, έπεσα πάνω σε ένα καρότσι μπροστά στην πόρτα. Ίσα – ίσα που έκλεισε η πόρτα. Καλά, λέω μέσα μου, με τόσο κόσμο πώς μπαίνει και αναπηρικό καρότσι. Ήδη δεν είχα επιβιβαστεί στον προηγούμενο συρμό που είχε περάσει…

Οι «Κολλυβάδες»

Ἡ ἐμφάνιση τῶν Κολλυβάδων τόν 18ο αἰώνα στόν ἁγιορειτικό, καί εὐρύτερα στόν ἑλλαδικό χῶρο σημειώνει μία δυναμική ἐπιστροφή στίς ρίζες τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης, στήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Τό «κίνημά» τους, ὅπως ὀνομάσθηκε, ἦταν ἀναγεννητικό, ὡς παραδοσιακό καί προοδευτικό, ὡς πατερικό μέ μία λέξη: γνήσια ὀρθόδοξο. Στόν δύσκολο γιά τήν ἐθνική μας Ἱστορία 18ο αἰώνα θέλησαν οἱ…

Σιατίστης Παύλος: «Ο πραγματικός ένοχος»

Μᾶλλον εἶμαι ἀφελής. Μετά τήν τραγική εἴδηση ὅτι ἕνας δεκαπεντάχρονος μαθητής αὐτοκτόνησε μή ἀντέχοντας τόν ἐκφοβισμό καί τήν στοχοποίηση πού δεχόταν ἀπό τούς συμμαθητές του θά περίμενα τήν παραίτηση τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας, πρῶτον ὑπό τό βάρος μιᾶς εὐαισθησίας ἤ ἀκόμη περισσότερο ὑπό τό βάρος μιᾶς βαρύτατης εὐθύνης. Ἡ αὐτοκτονία τοῦ μαθητῆ πού δέν ἀντέχει…

Όλα για τον Θεό

Ξεχνάς το χρόνο. Ή μάλλον τον προσπερνάς. Σε αφήνει αδιάφορο… Έτσι νιώθεις, όταν ζεις μια αγιορείτικη αγρυπνία. Μια αγρυπνία στο Άγιο Όρος. Στο περιβόλι της Παναγιάς. Ξεκινάς λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Μπαίνεις στην εκκλησία, ανάβεις το κεράκι σου, προσκυνάς τις άγιες εικόνες και παίρνεις τη θέση σου στο στασίδι… Σκέφτεσαι πως ίσως κουραστείς. Ίσως…

Η καλή ανυπακοή

Μία μέρα ο Διογένης έτρωγε ένα πιάτο φακές καθισμένος στο κατώφλι ενός τυχαίου σπιτιού. Δεν υπήρχε σε όλη την Ελλάδα πιο φθηνό φαγητό από μία σούπα με φακές. Με άλλα λόγια, αν έτρωγες φακές σήμαινε ότι βρισκόσουν σε κατάσταση απόλυτης ανέχειας. Πέρασε ένα απεσταλμένος του άρχοντα και του είπε: «Διογένη, αν μάθαινες να μην είσαι…