<>

Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Αλίμου

Σας καλωσορίζουμε στην ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αλίμου.

Μάθετε περισσότερα

Δραστηριότητες

Η ενορία μας, αν και νεοσύστατη, δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς.

Μάθετε περισσότερα

Τραπέζι Αγάπης

Ενημερωθείτε για το Τραπέζι Αγάπης του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αλίμου

Μάθετε περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών

Μπορείτε να δείτε το πρόγραμμα Ακολουθιών του ναού μας.

Μάθετε περισσότερα

Στα σχολεία η πατρίδα αργοπεθαίνει…

Categories: Γενικά

Ο Αθηναίος αγωνιστής του Εικοσιένα Γεώργιος Ψύλλας στα «Απομνημονεύματα του βίου του» (Αθήνα 1974, σελ. 286-287), καταγράφει ένα χαριτωμένο αξιομνημόνευτο περιστατικό: «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αναλφάβητος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του. Επειδή, όμως, ο δάσκαλος δεν ήταν σε όλα υπάκουος, ο προεστός προτείνει στη γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυσή του. Γιατί, ρωτάει ο δάσκαλος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα, απαντά ο δημογέρων. Και ποιός το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε την λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σ’ ένα χαρτί, βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σ’ ένα άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωριανούς -το ίδιο αναλφάβητους- και ρωτάει: -Πέστε με, ποιο χαρτί γράφει βόδι; -Το δικό σου, απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον ταλαίπωρο τον δάσκαλο».

Την ίδια πονηρή τακτική ακολουθεί, τρόπον τινά, και ο ημέτερος προεστός, το πολύπαθο Υπουργείο Παιδείας. Σε όλες τις διαμαρτυρίες που γίνονται για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων Γλώσσας, η απάντηση είναι… το χαρτί με το βόδι. Στα ακαταμάχητα και τεκμηριωμένα επιχειρήματα των διαφωνούντων το Υπουργείο και δη διά στόματος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Αυτό το βαρβαρόηχο «Ινστιτούτο» θα μπορούσε να αντικατασταθεί με την ελληνική λέξη «ίδρυμα». Να πάρει η ευχή να πάρει! Υπουργείο Παιδείας είσαι…), απαντά με το εξής νηπιώδες επιχείρημα: «Τα βιβλία έχουν αξιολογηθεί από ειδικούς επιστήμονες, πανεπιστημιακούς δασκάλους, παιδαγωγούς… είναι έγκυρα και κατάλληλα… υπηρετούν πρωτίστως γλωσσικούς και επικοινωνιακούς στόχους και λοιπά και λοιπά…».

Μια και είμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς, θα ασχοληθώ με το Ανθολόγιο της Α΄ Δημοτικού, της κρισιμότερης τάξης όλων των βαθμίδων. Έχω ενώπιόν μου και το παλιό Ανθολόγιο, προ του 2006. Το νέο Ανθολόγιο το κρίνουν και το αξιολογούν οι: Αλ. Ακριτόπουλος, λέκτορας Πανεπιστημίου Θράκης και δύο σχολικοί σύμβουλοι. Το παλιό το είχαν αξιολογήσει και εποπτεύσει οι: Μιχαήλ Στασινόπουλος (που διετέλεσε και Πρόεδρος της Δημοκρατίας) και ο Γιώργος Σαββίδης, καθηγητής,  λογοτέχνης και σπουδαίος κριτικός του έργου του Σεφέρη. Ακόμη στο παλιό συμμετείχαν στην συγγραφή του, μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Αλ. Δημαράς και ήταν αφιερωμένο στον Ζαχ. Παπαντωνίου. Το νέο το έγραψαν η Τασ. Τσιλιμένη, λέκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, η Μ. Καπλάνογλου επ. Καθ. Πανεπιστημίου Αιγίου και δύο εκπαιδευτικοί, ενώ δεν υπάρχει καμία τιμητική αφιέρωση. Να πω παρενθετικά κάτι συναφές. Το Ανθολόγιο Στ΄ Δημοτικού, το παλιό, ήταν αφιερωμένο στη μνήμη της αξεπέραστης Πηνελόπης Δέλτα και περιείχε εκτενές απόσπασμα από τα «Μυστικά του Βάλτου». Στο καινό (και κενό) βιβλίο η Πηνελόπη Δέλτα, γιαγιά του νυν πρωθυπουργού, καθότι, κατά τους εθνομηδενιστές, εθνικίστρια, εξοβελίστηκε και δεν τιμάται η μεγαλύτερη Ελληνίδα λογοτέχνης παιδικού διηγήματος, με καμία παραπομπή στο έξοχο έργο της. Μεταξύ δε των μελών της συγγραφικής ομάδας του νέου Ανθολογίου, της Ε΄ και Στ΄ τάξεων, είναι και η δασκάλα Στέλλα Πρωτονοταρίου. Θυμίζω ότι η εν λόγω κυρία, είχε αντικαταστήσει στο σχολείο της, την πρωινή προσευχή, με το ποίημα του Γ. Ρίτσου «πρωινό άστρο». Δικάστηκε, αλλά αθωώθηκε πανηγυρικώς, επαινέθηκε,  γιατί όλο το νεοταξικό σύστημα έσπευσε να την υπερασπιστεί.

Ας δούμε όμως, και το περιεχόμενο των Ανθολογίων. Στο παλιό τα πρώτα κείμενα -υποδοχής θα λέγαμε- που αντίκριζε ο μαθητής ήταν η παραδοσιακή, ωραιότατη και ευμνημόνευτη προσευχούλα «Πέφτω κάνω το σταυρό μου/ κι άγγελο έχω στο πλευρό μου./Δούλος του Θεού λογιούμαι/ και κανένα δεν φοβούμαι». Στην ίδια σελίδα και το περίφημο «φεγγαράκι μου λαμπρό», το αθάνατο «Κρυφό Σχολειό», δοκός στους οφθαλμούς των Γραικύλων της σήμερον. Μνημεία του λόγου και τα δύο, που στους στίχους τους φωλιάζουν οι αγώνες, οι αγωνίες και η πίστη του λαού μας. Διότι, η γλώσσα, πέραν των επικοινωνιακών στόχων, είναι και φορέας ηθικών αξιών, αυτογνωσίας και πολιτισμού. «Όπου γλώσσα πατρίς», αποφαίνεται ο Ελύτης. «Αν είναι να προκόψουμε σα λαός, δεν θα μπορέσουμε να το κατορθώσουμε μακριά από την πίστη μας και την γλώσσα μας. Μονάχα μέσα από αυτά τα δύο σωθήκαμε ως σήμερα και μονάχα μέσα από αυτά τα δύο θα σωθούμε αύριο», γράφει στη μελέτη του για τον Σολωμό ο Ζήσιμος Λορεντζάτος. Όσο μεγαλύτερο πλούτο διαθέτει μία γλώσσα, τόσο ευνοεί την πνευματική ακμή της κοινωνίας, τόσο εμποδίζει την πνευματική της κατάπτωση. Οφείλει επομένως να εξαντλεί μέχρι κεραίας το ιστορικό της δυναμικό, αξιοποιώντας εις το έπακρο τον λεξιλογικό της θησαυρό, όπως αυτός διασώθηκε από τους μάστορες του ελληνικού λόγου. (Πράγμα στο οποίο ανταποκρίνονταν τα παλιά, καλά Ανθολόγια, που είχαν κείμενα μόνο Ελλήνων συγγραφέων και δικαίως. Πρώτα μαθαίνεις στα «πρωτάκια» ποιος είναι ο Αίσωπος και μετά …ο Γκούτμαν).

Στο νέο Ανθολόγιο περιέχει ένα αξιοθρήνητο κείμενο με τίτλο: «Η πρώτη μέρα στο σχολείο», κάποιου Κλοντ Γκούτμαν. (Είπαμε, την «εθνοκεντρική» Π. Δέλτα θα προσφέρουμε στα παιδάκια; Εδώ μιλάμε για τον …Γκούτμαν. Ξενομανία και πνευματική υποτέλεια). Στο χαζοχαρούμενο αυτό κείμενο στον επίλογο διαβάζουμε: «Η δασκάλα μας ήταν η κυρία Μεταξά. Ήθελε να τη φωνάζουμε Γεωργία και κυρίως όχι δασκάλα… Με τι θέλετε να αρχίσουμε; Ρώτησε η κυρία μας. Ο Κωστής σήκωσε το χέρι. -Με την τουαλέτα κυρία». (σελ. 31).

Επειδή τα βιβλία κυρίως Γλώσσας, αποτελούν για το μικρό μαθητή -μαζί με τον δάσκαλο- ενσάρκωση της κοινωνίας στην οποία το σχολείο τον οδηγεί, περνούν μηνύματα, διδάσκουν ένα ορισμένο ήθος-εξυψωτικό ή ισοπεδωτικό αναλόγως- το «να τη φωνάζουμε Γεωργία», τι διδάσκει στους άγουρους μαθητές; Την κακώς εννοούμενη ισότητα και την κατάργηση της βασικής και διέπουσας τη διδακτική πράξη «αρχή της μαθητείας». Ο δάσκαλος πρέπει να αποτελεί πρότυπο μίμησης για τον μαθητή, να διατηρεί την ευλογημένη απόσταση -η οικειότητα σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι μητέρα της καταφρόνησης- έτσι ο μαθητής συνειδητοποιεί την ανεπάρκειά του και αναγνωρίζει το δρόμο, τις «πικρές ρίζες της Παιδείας», που έχει να διανύσει και να γευτεί, για να κατακτήσει και να απολαύσει τον «γλυκύ καρπό» των γνώσεων και δεξιοτήτων. Και δεύτερον, η εκπαίδευση οφείλει να είναι συντηρητική, με την απλή και πρωταρχική σημασία της λέξης, να συντηρεί δηλαδή τον πολιτισμό που οι πρεσβύτεροι έχουν δημιουργήσει και να τον παραδίδει (αυτό είναι Παράδοση) στους νεότερους. «Κυοφόρησαν οι αιώνες» για να μας παραδοθεί από το λαό μας η γλυκύφθογγη προσευχούλα «Πέφτω κάνω τον σταυρό μου» ή να φανερώσει τούτος ο τόπος Πηνελόπη Δέλτα. Ποιοι είναι αυτοί και με ποιο δικαίωμα τα αντικαθιστούν με βόθρους και τουαλέτες; Πότε θα αντιληφθούμε ότι η πατρίδα αργοπεθαίνει στα σχολεία;

Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

 

Σκοτώνουν ξανά τον Χρυσόστομο! (03/09/2014)

Ήταν οι τελευταίες ημέρες του Αυγούστου του 1922. Ο Νουρεντίν Πασάς, επικεφαλής Τούρκων τακτικών και ατάκτων, εισήλθε στη Σμύρνη μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού. Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος μπορούσε να φυγαδευτεί, αλλά έμεινε εκεί, κοντά στο ποίμνιό του. Ο Νουρεντίν τον παρέδωσε στον μαινόμενο όχλο. Τον κατακρεούργησαν και ποτέ δεν μάθαμε πού βρίσκονται τα λείψανά του. Την ίδια ώρα ο μυστηριώδης πολιτικός διοικητής Αριστείδης Στεργιάδης, φανατικός αντίπαλος του μητροπολίτου, διέφευγε πάνω σε αγγλικό πλοίο. Ο ορθόδοξος ποιμενάρχης τίμησε το ράσο του. Μαρτύρησε στην Ιωνία μαζί με πολλούς επισκόπους και εκατοντάδες απλούς κληρικούς και μοναχούς. Τα ματωμένα ράσα έδωσαν και πάλι το «παρών».

Στις μέρες μας τον Χρυσόστομο και τους συν αυτώ αναιρεθέντες μάρτυρες του μικρασιατικού Ελληνισμού επιχειρούν να ξανασκοτώσουν όχι οι Τούρκοι, αλλά κάποιοι Έλληνες, αναθεωρητές της Ιστορίας, δήθεν προοδευτικοί και κατά βάθος ανιστόρητοι. Αρνούνται την ένταξη της Γενοκτονίας του Ελληνισμού στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Να μην προστατεύεται η μνήμη των Μικρασιατών και των Ποντίων, οι οποίοι σφαγιάσθηκαν από τους Νεοτούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά φθάνουν και στο σημείο να αρνηθούν το έγκλημα και να αθωώνουν τον Κεμάλ.

Ακούσαμε, μεταξύ άλλων, από τους νεροκουβαλητές του νεοοθωμανισμού ότι δεν πρέπει να μιλούμε για Γενοκτονία, διότι και ο Ελληνικός Στρατός, όταν απελευθέρωσε τη Σμύρνη, διέπραξε «εγκλήματα». Αξίζει να απαντήσουμε, για να μη μένουν οι εντυπώσεις και παρασύρουν τους νεοτέρους ή τους ελλιπώς ενημερωμένους!

Πρώτον. Οι τυχόν απρέπειες ή βιαιότητες Ελλήνων στρατιωτών κατά άμαχων Τούρκων ήταν μεμονωμένα επεισόδια και όχι άνωθεν εντολή. Αντιθέτως, τα εγκλήματα των Τούρκων στρατιωτών ή ατάκτων (Τσετών) ήσαν οργανωμένα και άριστα σχεδιασμένα από την ηγεσία των Νεοτούρκων και από τον Κεμάλ. Σημειώνω μάλιστα ότι οι Έλληνες αξιωματικοί λάμβαναν μέτρα για την αποφυγή εκτρόπων. Μόλις αποβιβάσθηκε ο Στρατός μας στη Σμύρνη, ο στρατηγός Τρικούπης πέρασε από στρατοδικείο και εξετέλεσε για παραδειγματισμό δύο ευζώνους, οι οποίοι έβλαψαν άμαχους Τούρκους.

Δεύτερον. Ο Στρατός μας αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη στις 2/5/1919, ενώ η τουρκική Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων της Μικρασίας άρχισε από το 1914, δηλαδή πέντε χρόνια νωρίτερα, όπως καταγράφεται στη Μαύρη Βίβλο που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1919. Ας σεβασθούμε τη μνήμη των σφαγιασθέντων Ελλήνων!

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός επιστήμων