<>

Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Αλίμου

Σας καλωσορίζουμε στην ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αλίμου.

Μάθετε περισσότερα

Δραστηριότητες

Η ενορία μας, αν και νεοσύστατη, δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς.

Μάθετε περισσότερα

Τραπέζι Αγάπης

Ενημερωθείτε για το Τραπέζι Αγάπης του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αλίμου

Μάθετε περισσότερα

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών

Μπορείτε να δείτε το πρόγραμμα Ακολουθιών του ναού μας.

Μάθετε περισσότερα

Μήνυμα ευθύνης και αγάπης

Categories: Γενικά

Πρός τούς προ­σφι­λε­στά­τους ἀ­δελ­φούς μας,

τό εὐ­λο­γη­μέ­νο Πλή­ρω­μα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας.

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί,

Κα­θώς βρι­σκό­μα­στε σέ αὐ­τή τή δύ­σκο­λη καί πρω­τό­γνω­ρη κατάστα­ση·

Κα­θώς εἴ­μα­στε ἀ­ναγ­κα­σμέ­νοι ὅ­λοι μας νά τη­ρή­σου­με τά μέ­τρα πού ἔ­χουν λη­φθεῖ·

Κα­θώς δέν ἔ­χου­με τή δυ­να­τό­τη­τα νά συ­νέλ­θου­με στίς ἐκ­κλη­σι­ές μας γιά νά προ­σευ­χη­θοῦ­με ὅ­λοι μα­ζί. Γιά νά τε­λέ­σου­με τή θεί­α Λειτουργί­α, τό μυ­στή­ριο τῶν μυ­στη­ρί­ων, καί νά κοι­νω­νή­σου­με τό Σῶ­μα καί τό Αἷ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου μας·

δέν σᾶς κρύ­βω ἡ ψυ­χή μου γε­μί­ζει ἀ­πό θλί­ψη καί ἡ σκέ­ψη μου στρέ­φε­ται σέ σᾶς, τούς εὐ­λο­γη­μέ­νους χρι­στια­νούς τῆς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας.

Δέν μπο­ρῶ νά σᾶς δῶ ἀ­πό κον­τά, νά ἀ­τε­νί­σω τά πρό­σω­πά σας. Δέν μπορῶ νά σᾶς ἀ­πευ­θύ­νω τόν λό­γο, λό­γο οἰ­κο­δο­μῆς καί πα­ρα­κλή­σε­ως, εἴτε προ­φο­ρι­κό εἴ­τε γρα­πτό. Ἔ­τσι κα­τέ­λη­ξα νά ἐ­πι­κοι­νω­νή­σω μα­ζί σας μέ­σω τῆς ἱ­στο­σε­λί­δας τῆς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας.

Ὅ­λοι μας, σεῖς οἱ χρι­στια­νοί, οἱ κλη­ρι­κοί καί ἐ­φη­μέ­ριοι τῶν Ἐνοριῶν μας καί ἡ ἐ­λα­χι­στό­τη­τά μου θλι­βό­μα­στε για­τί βρι­σκό­μα­στε μακριά ἀ­πό τά ἱ­ε­ρά θυ­σι­α­στή­ρια τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν μας· για­τί δέν μπο­ροῦ­με νά ἐκ­κλη­σι­α­στοῦ­με· για­τί εἴ­μα­στε ἀ­ναγ­κα­σμέ­νοι, Με­γά­λη Τεσσαρακοστή, νά μέ­νου­με μα­κριά ἀ­πό τό Πο­τή­ριο τῆς Ζω­ῆς.

            Δέν γί­νε­ται ὅ­μως ἀλ­λι­ώ­τι­κα. Βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σέ μί­α πανδημί­α. Δο­κι­μά­ζε­ται ὁ­λό­κλη­ρος ὁ πλα­νή­της μας. Φυ­σι­κά, καί ἡ χώ­ρα μας.

Μέ κά­θε θυ­σί­α θά πρέ­πει νά ἐμ­πο­δί­σου­με τήν ἐ­ξά­πλω­ση τοῦ φονι­κοῦ ἰ­οῦ. Νά προ­φυ­λά­ξου­με τούς ἄλ­λους καί νά προ­φυ­λα­χτοῦ­με κι ἐμεῖς οἱ ἴ­διοι. Ὁ συγ­χρω­τι­σμός καί ὁ συ­νω­στι­σμός πολ­λῶν κα­τά τούς εἰδικούς εὐ­νο­εῖ τή γρή­γο­ρη με­τά­δο­ση τοῦ Κο­ρω­νο­ϊ­οῦ ἀ­πό τόν ἕ­να στόν ἄλ­λο.

Γι᾽ αὐ­τό μέ­νου­με στά σπί­τια μας. Ἀ­πο­φεύ­γου­με ὅ­σο μπο­ροῦ­με περιτ­τές ἐξό­δους. Καί λαμ­βά­νου­με ὅ­λα τά μέ­τρα καί τίς προ­φυ­λά­ξεις πού μᾶς συ­νι­στοῦν οἱ ἁρ­μό­διοι.   

Ὡς χρι­στια­νοί γνω­ρί­ζε­τε ὅ­τι ὁ Θε­ός εἶ­ναι παν­τα­χοῦ πα­ρών. Γε­μί­ζει μέ τή θεί­α Πα­ρου­σί­α Του ὁ­λό­κλη­ρο τόν κό­σμο. Ὁ Θε­άν­θρω­πος Κύ­ριος μᾶς βε­βαί­ω­σε ὅ­τι ἡ βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι μέ­σα μας (Λουκ. 17,21) καί «ὅ­που εἶ­ναι συ­ναγ­μέ­νοι δύ­ο ἤ τρεῖς στό ὄ­νο­μά μου, ἐ­κεῖ εἶ­μαι κι ἐ­γώ ἀ­νά­με­σά τους» (Ματθ. 18,20).   Ἑ­πο­μέ­νως εἶ­ναι πα­ρών καί στά σπί­τια μας. Ἄς λειτουρ­γή­σου­με, λοι­πόν, αὐ­τές τίς δύσ­κο­λες ἡ­μέ­ρες ὡς «κατ᾽ οἶ­κον ἐκκλησί­ες» – «Ἐκ­κλη­σί­α μι­κρά», ὀ­νο­μά­ζει ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος τό χρι­στι­α­νι­κό σπί­τι.

Τα­κτι­κή καί θερ­μή ἡ προ­σευ­χή μας. Τό πρω­ί ἡ ἑ­ω­θι­νή. Τό ἀπόγευμα ἡ Πα­ρά­κλη­ση τῆς Πα­να­γί­ας μας ἤ οἱ Χαι­ρε­τι­σμοί. Καί τό βρά­δυ τό Ἀ­πό­δει­πνο. Εἶ­ναι ἡ ὥ­ρα μέ συν­τρι­βή καί με­τά­νοι­α νά ψάλ­λου­με τό : «Κύ­ρι­ε τῶν Δυ­νά­με­ων, μεθ᾽ ἡ­μῶν γε­νοῦ· ἄλ­λον γάρ ἐ­κτός σου βο­η­θόν, ἐν θλί­ψε­σιν οὐκ ἔ­χο­μεν. Κύ­ρι­ε τῶν Δυ­νά­με­ων, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς».

Καί στήν προ­σευ­χή μας θέ­ση δέν ἔ­χει μό­νο ὁ ἑ­αυ­τός μας ἤ τά μέ­λη τῆς οἰ­κο­γέ­νειάς μας. Προ­σευ­χό­μα­στε θερ­μά γιά ὁ­λό­κλη­ρο τόν κό­σμο. Γιά ὅ­σους ἔ­χουν ἀ­ρρω­στή­σει. Γιά ὅ­σους κα­τέ­λη­ξαν ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ φο­νι­κοῦ ἰ­οῦ.

Προ­σευ­χό­μα­στε μέ πε­ρισ­σή ἀ­γά­πη καί γιά ὅ­λους ἐ­κεί­νους, γιατρούς, νο­ση­λευ­τές, ὑ­γει­ο­νο­μι­κούς, ἄν­δρες καί γυ­ναῖ­κες, πού μέ κίνδυνο νά προ­σβλη­θοῦν καί οἱ ἴ­διοι ἀ­πό τόν ἰ­ό, ἀ­γω­νί­ζον­ται ὑπεράνθρωπα γιά νά πε­ρι­θάλ­ψουν ὅ­σους ἔ­χουν νο­σή­σει.

Ἀ­δυ­να­τών­τας νά λει­τουρ­γη­θοῦ­με στούς Να­ούς μας, εἶ­ναι αὐτονόη­το ὅ­τι γιά τήν πα­ρα­κο­λού­θη­ση τῆς θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, τῶν Χαιρετι­σμῶν καί κά­θε ἄλ­λης Ἀ­κο­λου­θί­ας θά κα­τα­φεύ­γου­με εἴ­τε στήν τηλε­ό­ρα­ση εἴ­τε στούς δύ­ο Ρα­δι­ο­φω­νι­κούς Σταθ­μούς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλλά­δος καί τῆς Πει­ρα­ϊ­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Μέ­νον­τας στό σπί­τι, ἔ­χου­με χρέ­ος νά δι­α­βά­σου­με μέ πε­ρισ­σό­τε­ρη ἄ­νε­ση καί προσοχή τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή. Νά δι­α­βά­σου­με ἰ­δι­αι­τέ­ρως τό Ψαλτήρι. Οἱ Ψαλ­μοί τοῦ Δα­βίδ γλυ­καί­νουν καί πα­ρη­γο­ροῦν τήν καρ­διά μας καί αὐ­ξά­νουν τήν ἐλ­πί­δα καί τήν ἐμ­πι­στο­σύ­νη μας στόν Θε­ό Πα­τέ­ρα μας. Ἀ­κό­μη νά δι­α­βά­σου­με καί κά­ποι­ο χρι­σται­νι­κό βι­βλί­ο ἀ­πό τά πολ­λά καί ἀ­ξι­ό­λο­γα πού ὑ­πάρ­χουν.

Πα­ρα­μέ­νον­τας στά σπί­τια μας, ἄς δώ­σου­με νό­η­μα καί περιεχόμενο πνευ­μα­τι­κό σ᾽ αὐ­τή τήν πα­ρα­μο­νή μας. Δυ­στυ­χῶς, οἱ πολ­λοί ἐ­θι­σμέ­νοι σέ μιά ἐ­ξω­στρε­φῆ καί θο­ρυ­βώ­δη ζω­ή, δυ­σκο­λευ­ό­μα­στε νά μείνου­με μό­νοι. Ἀ­θυ­μοῦ­με. Ἐ­κνευ­ρι­ζό­μα­στε ἤ πέ­φτου­με σέ κα­τά­θλι­ψη.

Μα­κριά ἀ­πό μᾶς τέ­τοι­α συ­ναι­σθή­μα­τα. Ὁ Κύ­ριος Ἰ­η­σοῦς εἶ­ναι ἡ πη­γή χα­ρᾶς καί ἐλ­πί­δας γιά τόν Χρι­στια­νό ἀ­κό­μη καί στίς πιό δύ­σκο­λες ὧ­ρες. Ἡ μυ­στι­κή πα­ρου­σί­α Του μᾶς ἀ­να­παύ­ει. Καί ἡ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μας, μέσω τῆς προ­σευ­χῆς, μα­ζί Του μᾶς εἰ­ρη­νεύ­ει.

Πα­ρα­μέ­νον­τας στό σπί­τι πολ­λοί αἰ­σθά­νον­ται σάν φυ­λα­κι­σμέ­νοι. Λά­θος, καί λά­θος με­γά­λο! Ὁ Κορω­νο­ϊ­ός μᾶς ἀ­ναγ­κά­ζει νά δυ­να­μώ­σου­με τούς οἰ­κο­γε­νεια­κούς μας δε­σμούς. Νά βι­ώ­σου­με τή χα­ρά, τήν ἀ­γά­πη, τήν ὀ­μορ­φιά τῆς οἰ­κο­γέ­νειάς μας. Ἄς μή χά­σου­με, λοι­πόν, τήν εὐ­και­ρί­α.

Πα­ρα­μέ­νον­τας στό σπί­τι ἀ­σφα­λῶς θά ἐ­νη­με­ρω­νό­μα­στε. Προ­σο­χή ὅ­μως! Μήν κολ­λή­σου­με στό ἀ­κου­στι­κό τοῦ τη­λε­φώ­νου ἤ στό κι­νη­τό μας. Μή μᾶς ἀ­πορ­ρο­φᾶ ὅ­λη μέ­ρα καί ὅ­λη νύ­χτα ἡ τη­λε­ό­ρα­ση. Καί μή χανόμαστε στό δι­α­δί­κτυ­ο. Ἔ­τσι, μπερ­δευ­ό­μα­στε, ζα­λι­ζό­μα­στε, ἐκνευριζόμα­στε καί ὄ­χι σπά­νια πέ­φτου­με θύ­μα­τα πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης.

Ἀ­δελ­φοί μου ἀγαπητοί,

«Θαρ­σεῖ­τε!» (Ἰ­ω. 16,38). Ὁ Κύ­ριός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός εἶ­ναι ὁ νικητής τοῦ θα­νά­του καί ἡ πη­γή τῆς ζω­ῆς καί τῆς ἀ­θα­να­σί­ας. Ὡς Χριστιανοί Τοῦ ἀ­νή­κου­με. Εἴ­τε ζοῦ­με εἴ­τε πε­θαί­νου­με, ὅ­πως γρά­φει ὁ ἀπό­στο­λος Παῦ­λος (Ρωμ. 14,8).

Εὔ­χο­μαι ὁ Κύ­ριος νά εὐ­λο­γεῖ ὅ­λους σας, νά εἰ­ρη­νεύ­ει τίς καρ­δι­ές σας καί νά σᾶς στη­ρί­ζει τίς δύ­σκο­λες αὐ­τές ὧ­ρες.

Ἡ δο­κι­μα­σί­α θά πα­ρέλ­θει. Ὁ Κο­ρω­νο­ϊ­ός μέ τή χά­ρη τοῦ Θε­οῦ θά νι­κη­θεῖ. Οἱ ἐ­ρευ­νη­τές θά βροῦν τό ἐμ­βό­λιο πού θά μᾶς προ­φυ­λάσ­σει ἀ­πό τόν φο­νι­κό ἰ­ό καί τά ἀ­ναγ­καῖ­α φάρ­μα­κα γιά τή θε­ρα­πεί­α αὐ­τῶν πού νοσοῦν.

Καί ὅ­λοι ἐ­μεῖς οἱ ἄν­θρω­ποι εἴ­θε νά συ­νη­δει­το­ποι­ή­σου­με πό­σο ἀδύνα­μοι εἴ­μα­στε. Νά τα­πει­νώ­σου­με τό φρό­νη­μά μας —δέν εἴ­μα­στε ὑπεράν­θρω­ποι!— καί νά ἐμ­πι­στευ­ό­μα­στε τή ζω­ή καί τήν ὑ­γεί­α μας πρωτίστως στήν ἀ­γά­πη καί τήν πρό­νοι­α τοῦ ζῶν­τος καί ἀ­λη­θι­νοῦ Θε­οῦ.                 

Μέ πολ­λή ἐν Χρι­στῷ πα­τρι­κή ἀ­γά­πη

Ὁ Ἐ­πί­σκο­πός σας

†  Ο  ΝΕ­ΑΣ ΣΜΥΡ­ΝΗΣ ΣΥ­ΜΕ­ΩΝ